Jest to książka z czasów wojny w latach 1939 - 45. Zaczyna się w Łodzi. Córka fabrykanta żydowskiego pochodzenia, poznaje chłopaka pracującego u jej ojca. Rodzice jej wywiezieni do obozu giną. Pozostaje szukać wsparcia u bohatera powieści Wiktora, chłopaka, z którym przyjaźniła się od lat. Akcja przenosi się do Janowa Lubelskiego, gdzie w okolicznych lasach działało zgrupowanie Bartosza.

Fragment...

Był piękny maj, gdy zacząłem pracę, jako czternastoletni chłopak u Państwa Goldman. Pan Goldman miał małą fabryczkę w Łodzi, manufakturę, gdzie wyrabiano przeróżnego rodzaju materiały. Ja zaś zajmowałem się ogrodem państwa Goldman i cieszyłem się bardzo z tej pracy, bowiem w domu naszym była bieda, gdyż ojciec odszedł od nas, a matka podupadała na zdrowiu. Już na drugi dzień w ogrodzie spotkałem Ritę, córkę państwa Goldman i to ona podeszła do mnie pytając.
- Ojciec cię zatrudnił u nas?
- Tak – odpowiedziałem
- To jestem bardzo rada, bo podobasz mi się – powiedziała z lekkim wstydem, który dostrzegłem na jej twarzy.
- I ty mi się podobasz - odpowiedziałem natychmiast. Mam nadzieję, że zostaniemy przyjaciółmi.
- I ja mam taką nadzieję – powiedziała i pobiegła do pałacyku, który stał w końcu ogrodu.
Ładna dziewczyna – pomyślałem sobie. Lecz nawet w myślach nie wierzyłam w to, że ja biedny chłopak mogę często rozmawiać z Ritą. W domu państwa Goldman pracowało więcej osób ze służby, którzy polubili mnie i często w kuchni dostawałem smakowite jedzenie, które ukradkiem pakowałem, by zanieść chorej matce. Martwiłem się o nią, a ona często mi mówiła.
- Synku, jak ci tam jest, czy nie za ciężka to praca dla ciebie?
- Nie mamo - odpowiadałem. Lubię ten dom i atmosferę w nim.Lecz ni słowem nie wspominałem o Ricie.
 

Dni bardzo się wlokły. Chłopaki zabijali nudę w pubach nie żałując sobie uciech, a mnie zaskoczył kiedyś Wołodia swymi słowami i swym widokiem. Nogi mi się zatrzęsły, gdy otworzyłem drzwi i ujrzałem go przed nimi.
- Nie wpuścisz? - Powiedział szeptem widząc, że stoję zmieszany.
- Przepraszam - odparłem.
- Ty inteligent, straciłeś dużo w ostatnich czasach - rzekł. Myślałeś, że co? Powiedział wchodząc.
- Dojdziecie do władzy i już?
Gdybyś mocno się pchał, może i wszystko byś  osiągnął, ale ty na takiego twardziela nie wyglądasz. Ja też strasznie tęsknię za swoimi córeczkami, bo i u mnie dziewoczki. Ale ja dużo nie straciłem. Nie miałem głowy do nauki i zawsze byłem leniwy i łasy na dzięgi.
- Zrobisz czaju? Spytał.
- Tak - oczywiście.
Byłem jakiś sztywny, bo nigdy nie spodziewałem się, że on mnie odwiedzi i to tu w moim mieszkaniu. Poszedłem do kuchni, a on wziął do ręki fotografię Dominiki i małej, która leżała na stole. To ja położyłem tę fotografię, by mieć poczucie, że one są ze mną.

- Kobieta u ciebie krasiwa, krasiwe oczy i usta.
 Usłyszałem głos Wołodi.
- To stare zdjęcie - odpowiedziałem. Teraz przez tę chorobę córki postarzała się szybko. Gdy małą zoperują będzie lepiej, ale czy ta operacja się uda?
- Tam biorą dzięgi i wiedzą co robić. Spakojna. 
Postawiłem wzrok na niego, a przed nim herbatę. Czekałem kiedy powie, co go sprowadziło do mnie.

- Dobrze, że już nie macie rozmów kontrolowanych, a zresztą kto wie? Zaśmiał się znów w swoim stylu. - To masz choć wieści, nie to co ja biedny. Do mnie nikt nie dzwoni, bo i nie możliwe, a wracać tam nie chcę, bo miałbym kłopoty z władzą. Ta wasza Akcja Wyborcza Solidarności robi to, co i nasi robią. Tu i tam, ci którzy się załapali do rządu tworzą to, co jest, a jest źle, jak widzisz. Dzięgów nie starcza dla wszystkich, bo i nie może, gdy tylu ich potrzebuje. Ale ja nie o tym chciałem. Pomogłem ci w miarę swych możliwości i nawet nie przypuszczałem, że już będziesz mógł spłacić dług. Robota będzie niełatwa przyznam, no i dług pójdzie w zapomnienie, ale najpierw przygotuję dobry plan. Chciałem cię tylko uprzedzić, no i pogadać po przyjacielsku.   

Fragment powieści (dość duży) można poczytać na STRONA SZTUKI, lub zakupić książkę. Jest to trylogia z wieku XVII, a więc król Jan Kazimierz. Jest to powieść barwna, w której przeplatają się losy bohaterów z miłością i walecznością, bo był to okres ciekawy w historii Polski, jak powiedziała p. prof. M. Dąbrowska zajmująca się historią właśnie.